Blog 4 Classical Mediterranean

Hallo lieve vrienden,

Op zondagochtend 15 maart voeren we via de rivier de Taag Lissabon binnen. Het was redelijk weer: zonnig, maar niet warm. We wilden in de benedenstad gaan wandelen. We zijn al een aantal keren in Lissabon geweest en we weten de weg. Alleen hadden we een tegenvallertje, want in de omgeving van de cruiseterminal was de hoofdweg opengebroken en de omweg voor voetgangers was slecht aangegeven. We liepen nu steil omhoog het oude stadsgedeelte in. Gelukkig waren er veel winkeltjes en eettentjes open en de stad was niet zo verlaten als Leixões op de heenweg.
Na een pittig klimmetje zochten we een terrasje op. Ik was voor de eerste dag van de medicijnen af en kon nu een lekker wijntje drinken. Weer wat bijgekomen gingen we richting Praça do Comércio ("Handelsplein"). In 1974 nam dit plein een belangrijke plaats in bij de Anjerrevolutie, die een einde maakte aan de dictatuur in Portugal.
Onder de galerij in het noorden van het plein was een kunstmarkt waar artiesten mooie producten verkochten. Helaas staat ons huis al vol met leuke dingen en bleef het bij kijken.
Terug naar de cruiseterminal hadden we een binnendoorweg gevonden en we hoefden niet meer omhoog door het oude gedeelte.
Om 17.00 u vertrok het schip. Dit gaf ons nog eens de kans om Lissabon vanaf de rivier te bekijken en een laatste blik te werpen op de gebouwen langs de Taag, zoals de toren van Belém en het monument ter ere van de Portugese ontdekkingsreizigers (Padrão dos Descobrimentos).

De volgende dag brachten we weer op zee door. We zouden de dag daarna voor de laatste keer Spanje aandoen.
Op de ochtend van 17 maart keek ik door het raam van de hut naar buiten en ik zag tot mijn grote verbazing bergen met sneeuw. Noord-Spanje staat natuurlijk bekend om zijn wintersportmogelijkheden, maar daar sta je tijdens een mediterrane cruise niet zo bij stil.
Het schip legde aan bij de cruiseterminal in Santander. Dit is een stad met een historisch verleden en een oud Middeleeuws centrum. Helaas werd een groot deel verwoest tijdens een twee dagen durende brand in 1941.
In de omgeving van de stad zijn prachtige stranden, maar wij zochten het iets verderop. We hadden een excursie geboekt met schilderachtige vergezichten, die ons leidde naar Comillas en San Vincente.

Onderweg naar Comillas zagen we in de verte de besneeuwde pieken van het Cantabrische gebergte.
Eind 19e en begin 20e eeuw was Comillas één van de favoriete vakantiebestemmingen van de Spaanse koninklijke familie en van de adel. Koning Alfonso XII verbleef er verschillende perioden en op 5 september 1881 heeft hij de ministerraad in de stad gehouden. Daarvoor moest hij de stad voor 1 dag uitroepen tot hoofdstad van Spanje.
De Markies van Comillas gaf opdracht tot het bouwen van het "Palacio de Sobrellano" met de bedoeling dat de koning dit als zijn zomerverblijf zou gaan gebruiken. Het was het eerst gebouw in Spanje met elektriciteit.
Wij hebben het paleis bezichtigd. Het is zowel binnen als buiten fraai gedecoreerd in neogotische stijl en het bevat veel schilderijen, allerlei kunststukken en een indrukwekkende huisbibliotheek. Mijn oude bibliothecarishart bloeide hier weer op.
Naast het paleis is de Pantheonkapel gebouwd, waar de markies is begraven. Weer iets verderop staat een door Gaudi ontworpen villa. De villa hebben we alleen van de buitenkant bezichtigd. Deze is schitterend versierd met bloemen en allerlei ornamenten.

Het tweede plaatsje dat we bezochten was San Vincente. De tocht er naar toe was weer wonderschoon: links de bergen met sneeuw en rechts de zeegezichten.
Het stadje ligt in een natuurgebied, aan zee tussen twee rivieren die in de zee uitmonden. In de stad zijn verschillende bezienswaardige monumenten zoals een kasteel uit de 13e eeuw en de kerk van Santa Maria de los Angeles. Deze ligt op een hoge rots en van daaruit heb je een adembenemend uitzicht op de bergen, de stad en op de zee. We liepen met de gids door de straatjes van het oude stadje naar boven om van dit uitzicht te genieten. Daarna reden we met de bus via een andere weg terug naar het schip.

De volgende dag kwamen we aan in Le Verdon-sur-Mer. De aanleghaven lag 4 kilometer van het dorp en het terrein rondom het schip was verboden gebied. Bordeaux is 100 kilometer verder en de meeste passagiers boekten een excursie naar de stad of het wijngebied.
Wij hadden thuis al een excursie uitgezocht. Bordeauxwijn is onze favoriete wijn en we wilden daar graag ter plekke iets van proeven.
De tocht ging door de Medoc langs de linkeroever van de Gironde. Het eerste gedeelte van de tocht was een moerassig, mangroveachtig terrein, wat ik persoonlijk wel mooi vond. Het doel van onze tocht was het wijnhuis Château Lafitte Carcasset in Saint Estèphe.
Eerlijk gezegd viel het bezoek een beetje tegen. Er was een vrij korte uitleg, een snelle proeverij en verder veel tijd om wat te kopen. We hebben geen wijn gekocht, want we drinken thuis veel betere en lekkerdere Bordeauxwijn.
We ontdekten wel iets anders interessants. Tussen allerlei wijngidsen lag een stripboek over de "Marathon du Medoc". Die wordt sinds 1985 jaarlijks gelopen en wordt de langste marathon van de wereld genoemd. Het is een officiële, zelfs internationale marathon, die door de Medoc en de Girondestreek loopt. Hij doet 23 wijnhuizen aan en onderweg wordt wijn gedronken, worden hapjes geserveerd, oesters gegeten en steak opgediend. 90% van de deelnemers is verkleed. Bij de wijnhuizen zijn er optredens van bands. Ik las een verslag op internet van enkele Hilversumse dames die mee hadden gedaan en die van tevoren flink geoefend hadden met hardlopen en tussendoor wijn drinken en Franse kaasjes en oesters eten.
Thuis hebben we meteen via internet het stripboek besteld en ondanks ons roestige Frans ons in het stripverhaal verdiept. Ongelofelijk dat mensen dit een marathon vol houden. Wel heel apart.
"Ils sont foux, ces Francais", zou Obelix zeggen (rare jongens, die Fransen).

Weer terug op het schip maakten we ons op voor de activiteiten van de laatste cruisedagen en voor het laatste bezoek aan Frankrijk. Dit was op 20 maart naar Honfleur in Normandië.
Het was een zonnige, niet te warme dag. Vanaf de cruiseterminal namen we de shuttlebus om het plaatsje te bezoeken.
Honfleur ligt aan de mond van de Seine. Het is bekend om zijn oude haven en de vele schilderachtige huizen met leistenen daken. Honfleur is door veel bekende schilders vereeuwigd o.a. door Claude Monet. Bij de bevrijding in 1944 is de stad niet verwoest.
We maakten een wandeling door de stad en kochten er onze laatste souvenirs. De bewoners zijn erg vriendelijk en groeten iedereen, terwijl het plaatsje toch erg toeristisch is en ze dus veel mensen moeten groeten.
We bezochten een winkeltje met wat oude en antieke spulletjes. De eigenaar was gek op Bob Marley en reggae muziek en deze draaide hij volop in zijn zaak. Hij stond er op om Engels te spreken, terwijl ik toch erg mijn best had gedaan om zo veel mogelijk in het Frans te communiceren.
Na onze laatste inkopen was het weer tijd voor een glaasje wijn en wij dronken dat met het uitzicht op de oude haven en het gerestaureerde "La Lieutenance" , een oude havenpoortgebouw.
Deze dag aan wal was ons goed bevallen en Honfleur is een plaatsje dat we zeker nog een keer willen bezoeken.

De laatste dagen van een langere cruise zijn meestal drukke dagen. Er wordt vaak een uitvoering georganiseerd met optredens van de passagiers, maar deze werd afgelast vanwege de onstuimige zee in de Golf van Biskaje. De Ambassador-staf was bang dat de deelnemende passagiers niet goed op hun benen zouden kunnen blijven staan op het podium.
Er is ook vaak een show met allerlei leden van de bemanning, zoals obers, hutpersoneel, administratieve medewerkers, enz. Deze keer was de show de beste, die we in al die jaren hebben gezien.
Onze eigen wijnkelner Tasia stal de show met een mooie vocale bijdrage. Ze was weliswaar een beetje zenuwachtig maar erg goed.

Bij het laatste formele diner was er weer de traditionele "Baked Alaska parade". De obers lopen in een parade met ijstaarten met vuurwerksterretjes tussen de tafels van de gasten. Onze obers Tasia en Harvey maakten er een hele vertoning van.
De voorlaatste dag was ook de dag van het ukeleleconcert. Jan heeft deze maand weer grote vooruitgang geboekt. Het was een leuk concert om naar te luisteren.

En dan komt onherroepelijk de tijd om weer in te pakken. Je zet de ingepakte koffers 's avond voor 22 u op de gang en de bemanning zorgt dat het de andere dag aan de wal voor je klaar staat. Zo hoef je maar minimaal te sjouwen. Deze keer hadden we ter controle foto's gemaakt, zodat we niet weer een bagagestuk zouden vergeten zoals de vorige keer.

Het schip kwam op zondag 22 maart mooi op tijd in Tilbury aan.
Je moet dan altijd nog wel even wachten voordat je van boord mag, want het ontschepen van 1200 passagiers is een hele logistieke operatie.
Nadat we uitgecheckt waren, vonden we snel alle bagage terug en controleerden we of we nu echt wel alles hadden. We laadden we de bagage op de trolleys en gingen naar de parkeerplaats. We wisten niet meer precies waar de auto stond. Jan probeerde met de autosleutel de lichten te laten knipperen. Helaas, we zagen niets branden. Bij de auto aangekomen bleek de accu leeg te zijn. De deur gaat dan niet met de afstandsbediening open en je kunt er alleen aan de bestuurderskant in met de mechanische sleutel. Gelukkig had Jan een noodaccu meegnomen om in geval van nood de auto-accu op te laden. We hoopten dat de auto tijdens de rit naar Harwich weer volledig zou zijn opgeladen.

In Harwich deden we nog wat boodschappen. Op het parkeerterrein bij de Lidl werden we door een Brit aangesproken, die het erg leuk vond dat we uit Nederland kwamen. Hij gaf mij spontaan een mooi reisdagboek, dat hij in de auto had liggen. Hij dacht dat ik dat wel zou kunnen gebruiken. Het boek leek trouwens erg veel op mijn huidige reisdagboek.
We gebruikten het avondeten in een restaurant vlak bij de ferry naar Hoek van Holland en we waren ruimschoots op tijd om in te checken. De accu gedroeg zich de hele middag prima.
Na de controle bij de douane moesten we nog een uurtje wachten. Toen alle auto's in beweging kwamen om te gaan inschepen wilde Jan starten en jawel hoor, de accu was weer leeg. De noodaccu hielp ook niet meer, die was ook compleet leeg.
Er kwam gelukkig snel hulp van de technische dienst van de Stena Line en we mochten meteen door naar het schip en hoefden niet meer te stoppen. Aan boord waarschuwden we bij de receptie dat we de andere dag hulp zouden moeten hebben en dat werd meteen doorgegeven.
De volgende ochtend in Hoek van Holland hadden we ons al op het ergste voorbereid. Tot onze grote verbazing startte de auto meteen.

Ondanks allerlei filewaarschuwingen, waren we rond 10 uur in Bussum. Jan maakte meteen een afspraak met de garage. Dat kon pas een week later. De hele week moesten we voor elk tochtje de noodaccu gebruiken, die we steeds thuis opnieuw oplaadden. In de garage is een nieuwe accu in de auto gezet.

We hebben weer een heerlijke tijd gehad, ook al vonden we het programma wel druk. Op onze lange reizen zijn we gewend, dat we af en toe een dag of drie of vier alleen maar zee zien. Dat was nu duidelijk anders. Maar ook deze keer is Ambassador ons weer goed bevallen.
De, voor deze tijd, betrekkelijk kleine schepen, de adults-only politiek, het aanbod van interessante lezingen en de grote keuze aan zinvolle activiteiten zorgen er voor, dat we deze maatschappij een waardige opvolger vinden voor het ter ziele gegane Cruise & Maritime Voyages, onze vorige maatschappij.
Dit was onze 10e cruise sinds 2010 en we hebben 299 overnachtingen op onze teller.

Foto's - Photos

Hello dear friends,

On Sunday morning, March 15, we sailed into Lisbon via the Tagus River. The weather was reasonable: sunny, but not hot.
We wanted to go for a walk in the lower town. We have been to Lisbon a number of times and we know our way around. But we had bad luck, because the main road in the vicinity of the cruise terminal had been broken up and the detour for pedestrians was poorly indicated. We now walked steeply up into the old part of the city. Fortunately, many shops and snack bars were open and the town was not as deserted as Leixões on the Sunday we visited it.
After a tough climb we looked for a terrace. I was off the medication for the first day and could now drink a nice glass of wine. After recovering a bit, we headed towards Praça do Comércio ("Trade Square"). In 1974, this square played an important role in the Carnation Revolution, which ended the dictatorship in Portugal.
In the gallery in the north of the square was an art market where artists sold beautiful products. Unfortunately, our house is already full of nice things and we were left with just looking.
Back to the cruise terminal we had found a shortcut and we no longer had to go up through the old part.
The ship left at 5 p.m. This gave us another chance to view Lisbon from the river and take a last look at the buildings along the Tagus, such as the Tower of Belém and the monument in honor of the Portuguese explorers (Padrão dos Descobrimentos).

The next day we spent at sea again and after that day we would visit Spain for the last time.
On the morning of March 17, I looked outside the cabin window and I was amazed to see mountains covered in snow. Northern Spain is of course known for its winter sports opportunities, but you don't really think about that during a Mediterranean cruise.
The ship docked at the cruise terminal in Santander. This is a city with a historic past and an old medieval center. Unfortunately, much of it was destroyed during a two-day fire in 1941.
There are wonderful beaches in the vicinity of the city, but we went a little further away. We had booked an excursion with scenic views, which led us to Comillas and San Vincente.

On the way to Comillas we saw the snow-capped peaks of the Cantabrian mountains in the distance.
At the end of the 19th and beginning of the 20th century, Comillas was one of the favourite holiday destinations of the Spanish royal family and nobility. King Alfonso XII stayed there for several periods and on September 5, 1881 he held the Council of Ministers in the city. To do this, he had to declare the city the capital of Spain for one day.
The Marquis of Comillas ordered the construction of the "Palacio de Sobrellano" with the intention that the king would use it as his summer residence. It was the first building in Spain with electricity.
We visited the palace. It is splendid decorated both inside and outside in neo-Gothic style and contains a lot of paintings, all kinds of works of art and an impressive home library. My old librarian heart blossomed again here.
The Pantheon Chapel was built next to the palace, where the Marquis is buried. A little further on is a villa designed by Gaudi. We only viewed the villa from the outside. This is beautifully decorated with flowers and all kinds of ornaments.

The second town we visited was San Vincente. The journey there was again scenic: on the left the mountains with snow and on the right the seascapes.
The town is located in a nature reserve, on the sea between two rivers that flow into the sea. The city has several monuments worth seeing, such as a castle from the 13th century and the church of Santa Maria de los Angeles. This is located on a high rock and from there you have a breathtaking view of the mountains, the city and the sea. We walked up with the guide through the streets of the old town to enjoy this view. Then we took the bus back to the ship via a different route.

The next day we arrived in Le Verdon-sur-Mer. The port of call was 4 kilometres from the village and the area around the ship was prohibited. Bordeaux is 100 kilometres away and most passengers booked an excursion to the city or the wine region.
We had already selected an excursion at home. Bordeaux wine is our favourite wine and we wanted to taste some of it locally.
The tour went through the Medoc along the left bank of the Gironde. The first part of the trip was a swampy, mangrove-like terrain, which I personally liked. The destination of our tour was the Château Lafitte Carcasset winery in Saint Estèphe.
To be honest, the visit was a bit disappointing. There was a fairly short explanation, a quick tasting and plenty of time to buy something. We didn't buy any wine, because we drink much better and tastier Bordeaux wine at home.
However, we discovered something else interesting. Among all kinds of wine guides there was a comic book about the "Marathon du Medoc". It has been run annually since 1985 and is called the longest marathon in the world. It is an official, even international marathon, that runs through the Medoc and Gironde region. The runners visit 23 wineries and along the way wine is drunk, snacks are served, oysters are eaten and steak is served. 90% of the participants are dressed up. There are band performances at the wineries. I read a report on the internet from some ladies from Hilversum (Netherlands), who had participated and who had practiced a lot in advance with running and drinking wine and eating French cheeses and oysters in between.
At home we immediately ordered the comic book via the internet and, despite our rusty French, we immersed ourselves in the comic strip. It's unbelievable that people can keep this up for a marathon. Very special.
“Ils sont foux, ces Francais,” Obelix from the comic strips of Asterix and Obelisk would say (weird guys, those French).

Back on the ship we prepared for the activities of the last cruise days and for the last visit to France. This was on March 20 to Honfleur in Normandy.
It was a sunny, not too hot day. From the cruise terminal we took the shuttle bus to visit the town.
Honfleur is located at the mouth of the Seine. It is known for its old harbour and many picturesque houses with slate roofs. Honfleur has been immortalized by many famous painters, including Claude Monet. The city was not destroyed during the liberation in 1944.
We took a walk through the city and bought our last souvenirs. The residents are very friendly and greet everyone, even though the town is very touristy and they have to greet a lot of people.
We visited a shop with some old and antique items. The owner was crazy about Bob Marley and reggae music and he played this extensively in his business. He insisted on speaking English, even though I had tried very hard to communicate as much as possible in French.
After our last shopping it was time for a glass of wine again and we drank it with a view of the old harbour and the restored "La Lieutenance", an old harbour gatehouse.
We enjoyed this day on shore and Honfleur is a place that we definitely want to visit again.

The last days of a longer cruise are usually busy days. A performance is often organized with acts of the passengers, but this was cancelled due to the rough seas in the Bay of Biscay. The Ambassador staff was concerned that the participating passengers would not be able to keep their feet on the stage.
There often is also a show with various members of the crew, such as waiters, cabin staff, administrative staff, etc. This time the show was the best we have seen in all those years.
Our own wine waiter Tasia stole the show with a beautiful vocal contribution. Although she was a bit nervous, she was very good.

The last formal dinner included the traditional "Baked Alaska parade". The waiters walk in a parade with ice cream cakes with firework sparklers between the tables of the guests. Our waiters Tasia and Harvey made quite a show of it.
The penultimate day was also the day of the ukulele concert. Jan has made great progress again this month. It was a nice concert to listen to.

And then the time inevitably comes to pack again. You have to put the packed suitcases in the hallway before 10 p.m. and the crew will ensure that it is ready for you on shore the next day. This way you only have to carry around minimally. This time we took pictures of the luggage for checking, so that we wouldn't forget anything as we did last time.

The ship arrived in Tilbury on time on Sunday, March 22.
You always have to wait a while before you can disembark, because disembarking 1,200 passengers is quite a logistical operation.
After we checked out, we quickly found all our luggage and checked whether we really had everything. We loaded the luggage onto the trolleys and went to the parking lot. We no longer knew exactly where the car was. Jan tried to flash the lights with the car key. Unfortunately, we didn't see anything burning. When we arrived at the car, the battery turned out to be empty. The door will then not open with the remote control and you can only enter it on the driver's side with the mechanical key. Fortunately, Jan had brought an emergency battery with him to charge the car battery in an emergency. We hoped that the car would be fully charged again during the drive to Harwich.

We did some shopping in Harwich. In the parking lot at Lidl we were approached by a Brit who was very pleased that we were from the Netherlands. He spontaneously gave me a nice travel diary that he had in the car. He thought I could use that. By the way, the book was very similar to my current travel diary.
We had dinner in a restaurant near the ferry to Hoek van Holland and we got there in plenty of time. The battery behaved well all afternoon.
After the customs check we had to wait another hour. When all the cars started moving to embark, Jan wanted to start and sure enough, the battery was empty again. The emergency battery no longer helped, it was also completely empty.
Fortunately, help came quickly from the Stena Line technical service and we were allowed to continue straight to the ship and did not have to stop anymore. On board we warned reception that we would need help the next day and this was immediately communicated.
The next morning in Hoek van Holland we had already prepared ourselves for the worst. To our great surprise, the car started immediately.

Despite all kinds of traffic jam warnings, we arrived in Bussum around 10 a.m. Jan immediately made an appointment with the garage. That was only possible a week later. The entire week we had to use the emergency battery for every trip, which we kept recharging at home. A new battery was put in the car in the garage.

We had a wonderful time again, although we thought the program was busy. On our long journeys we are used to have three or four sea days after another now and then. That was clearly different now. But this time too, we really liked Ambassador.
The relatively small ships, the adults-only policy, the range of interesting lectures and the wide choice of meaningful activities ensure that we consider this company a worthy successor to the defunct Cruise & Maritime Voyages, our previous company.
This was our 10th cruise since 2010 and we have 299 nights under our belt.

Foto's - Photos